Portret van Kees Schrikker

Carel Willink (1900-1893) werd in zijn jonge jaren door zijn vader – een niet onverdienstelijk zondagsschilder – vaak meegenomen naar musea en exposities. Een tentoonstelling van de kunstenaarsvereniging De Onafhankelijken in 1914 maakte grote indruk op de schilder en opende zijn ogen voor meer vernieuwende kunstrichtingen. Dit vroege portret van zijn jeugdvriend Kees Schrikker, die later beeldhouwer zou worden, schilderde Willink in het jaar voor zijn vertrek naar Duitsland. Van 1920 tot 1923 studeerde Willink aan de Internationale Vrije Academie van Hans Baluschek (1870-1935) in Berlijn. De Amsterdamse kunstacademie vond hij te conventioneel. In het Berlijn van die jaren waren nieuwe stromingen als expressionisme, dada, futurisme en constructivisme in ontwikkeling. Willink experimenteerde in deze vroege jaren naar hartenlust met al die moderne stromingen in de kunst. In het boek Willinks Waarheid (1983), geschreven door Jouke Mulder, vertelt Willink over Kees Schrikker: ‘Mijn jeugdvriend van de HBS, de latere beeldhouwer Kees Schrikker, met wie ik na schooltijd opfietste. De ernstige gesprekken over de filosofen die opgang maakten, zoals Schopenhauer. We hadden zo veel te bepraten, dat we elkaar wel driemaal thuisbrachten.’