MORE
& meer

Van 16 oktober 2022 t/m 5 maart 2023

Realisme van 1900 tot nu

Dit najaar presenteert Museum MORE een totaal nieuwe opstelling van de eigen collectie, met kunstwerken die nog nooit eerder te zien zijn geweest, waaronder recente aanwinsten aangevuld met 30 bruiklenen van hedendaagse kunstenaars.

Verwacht

In de nieuwe opstelling die maar liefst 6 zalen beslaat, bevraagt het museum het begrip ‘de werkelijkheid’ zoals kunstenaars die kunnen verbeelden. De bezoeker is daarbij nadrukkelijk aan zet. Want wat is die werkelijkheid nou eigenlijk? Het suggereert een vaststaand gegeven, iets dat voor iedereen ‘waar’ is. Maar niets is minder waar: de werkelijkheid wordt door iedereen anders waargenomen. Of weergegeven.

Bobbi Essers, This time I'm ready to run, 2022, collectie kunstenaar, fotograaf Sara Roos Klijn
Esiri Erheriene Essi, All Purpose Smile, 2017, Collectie Akzonobel Art Foundation
Margriet van Breevoort, Totem for mankind #3, 2021, © Margriet van Breevoort
Annemarie Busschers, Zelfportret, 2008, collectie Museum MORE
Axel en Helena van der Kraan, Omkijkende man, 1978, Collectie Museum MORE (langdurig bruikleen RCE)
Riek Milikowski-De Raat, Als moeder aarde, 2008, collectie Museum MORE
Robin Speijer, Scalene, 2021, particuliere collectie ©Robin Speijer
Charley Toorop, Beemster. Bloeiende boom, 1943, Collectie Museum MORE, © Pictoright

Out of the box

Artistiek directeur Maite van Dijk: “Interessant is dat sommige van deze kunstenaars hun eigen werk niet onmiddellijk zouden bestempelen als ‘realistisch’ of ‘figuratief’. En dat is juist de vraag waar geen eenduidig antwoord op bestaat. Het is ook niet de bedoeling deze kunst in ‘ouderwetse’ hokjes in te delen maar vooral met verwondering en fascinatie opnieuw te bekijken”.

Tobias Schalken, My house is not my home, 2005, Collectie Museum MORE, fotografie Peter Cox
Rineke Dijkstra, Zelfportret, 2001, collectie Museum MORE, fotografie Peter Cox

Verrassende invalshoeken

De prikkelende vraagtekens die het museum zet, zijn verzameld rondom verschillende thema’s. Je ziet bijvoorbeeld kunst die nét echt lijkt of juist een raadselachtige werkelijkheid verbeeldt die je ongemakkelijk kan maken. Hierbij is een rijk spectrum te zien aan schilderijen, fotografie, video, sculpturen, wandkleden en een digitale installatie die dwars door decennia heen associatief gegroepeerd zijn. Wat hebben bijvoorbeeld de tere schilderijen van Jan Mankes gemeen met de 100 jaar jongere filmkunst van Guido van der Werve? Misschien is het een diepgeworteld verlangen naar schoonheid en troost. En waarom roepen de foto’s van Rineke Dijkstra en de werken van Marlene Dumas soms een onbestemd gevoel van onbehagen op? Is dit de bedoeling van de maker of vooral de ervaring van de kijker?